W profesjonalnej naprawie lakierniczej jedną z kluczowych kwestii jest dobranie koloru zgodnego z resztą nadwozia. Oczywiście pewne rozbieżności kolorystyczne można zamaskować odpowiednio przeprowadzonym cieniowaniem, jednak jeśli nowa powłoka za bardzo odbiega od starej, naprawa jest spartaczona.

Kod koloru
Zacząć należy od ustalenia kodu koloru, który można znaleźć na tabliczce znamionowej. Niekiedy jej zlokalizowanie może stanowić pewien problem, np. we Fiatach są one umieszczone w różnych miejscach, w zależności od modelu. Z kolei w niektórych markach samochodów na tabliczce znamionowej znaleźć można tylko pewien szyfr, a do odczytania kodu koloru potrzebna jest specjalna tabela.
Wyszukanie odpowiedniej receptury ułatwiają specjalne programy komputerowe udostępniane przez producentów materiałów lakierniczych. Zazwyczaj można je znaleźć na firmowych stronach internetowych. Programy kolorystyczne podają symbole zarówno koloru podstawowego jak również ewentualnych odcieni. Podczas produkcji danego modelu samochodu często dochodzi bowiem do odstępstw kolorystycznych (wynikających z różnych sposobów aplikacji lakieru, zmiany dostawców materiałów lakierniczych itd.) Program kolorystyczny podaje lokalizację wzorników, które porównuje się z kolorem starej powłoki.

Oględziny
Przed sprawdzeniem zgodności kolorystycznej wzornika z nadwoziem, należy dokładnie umyć i wypolerować fragment samochodu sąsiadujący z naprawianym miejscem, który posłuży do porównania. Oględzin należy dokonać w świetle dziennym, unikając jednak bezpośredniego nasłonecznienia. Nie powinno się również porównywać kolorów o wschodzie lub zachodzie słońca. W ostateczności można posłużyć się specjalną lampą emitującą światło o widmie zbliżonym do światła dziennego.
Istotną kwestią jest również indywidualna zdolność postrzegania kolorów przez lakiernika. Podobnie jak np. słuch muzyczny, może ona być bardzo różna u poszczególnych osób. Często zdarza się, że różnice kolorystyczne będą dla jednego człowieka zupełnie niezauważalne, za to bez problemu dostrzeże je ktoś inny. Zdolność rozróżniania barw można w dużym stopniu poprawić dzięki praktyce, dlatego też ludzie zawodowo mający do czynienia z kolorami, np. pracujący w branży poligraficznej, czy też artyści malarze rozróżniają kolory lepiej niż "cywile". Co ciekawe, ta sama osoba może doskonale rozróżniać odcienie w jednej grupie kolorystycznej, natomiast trudność sprawi jej porównywanie kolorów należących do innej grupy. Z tego powodu, dobrze jest, kiedy kolory porównują dwie, trzy osoby.
Pamiętać należy również, by podczas oceny zgodności kolorystycznej spojrzeć na powłokę pod różnymi kątami. Dotyczy to szczególnie lakierów metalicznych i perłowych.

Natrysk próbny
Po znalezieniu właściwego odcienia w zestawie wzorników, wystarczy za pomocą programu komputerowego ustalić jego recepturę i przeprowadzić próbny natrysk na kartę testową. Jest to niezbędne, by uniknąć odstępstw kolorystycznych, do których zawsze może dojść z powodu błędów popełnionych podczas przygotowania miksu. Natrysk powinien być przeprowadzony z użyciem tego samego sprzętu i z zastosowaniem identycznego ciśnienia, z jakim będzie lakierowany naprawiany element. W przypadku używania systemu dwuwarstwowego, należy zaaplikować zarówno bazę, jak i lakier bezbarwny. Porównanie karty testowej ze starą powłoką można przeprowadzić dopiero po całkowitym wyschnięciu lakieru bezbarwnego.
Warto na koniec wspomnieć o tym, że należy unikać korygowania miksów przy użyciu składników spoza oryginalnej receptury. Uzyskana mieszanka może wówczas uzyskać właściwości metameryczne. Kolor powłoki będzie wówczas różnie postrzegany w zależności od światła, w jakim jest obserwowany. Zdarzyć się wówczas może, że naprawiany element będzie się kolorystycznie odcinał w świetle ulicznych latarni, mimo że za dnia różnica ta nie będzie widoczna. Wtedy można się spodziewać, że klient wróci do warsztatu z reklamacją.